Οι ζωές των άλλων: 50 χρόνια αναστενάρης

Του Γ. Τσιτιρίδη

Εικόνες: Δημήτρης Λουζικιώτης(*)

Ένα από τα γνωστότερα έθιμα του Ν.Σερρών, που έγινε αντικείμενο έρευνας και μελέτης, τόσο των ελλήνων, όσο και των ξένων ερευνητών.Τα αναστενάρια, μεταφυτευμένα από τους πρόσφυγες της Ανατολικής Θράκης στη Βόρεια Ελλάδα, τελούνται σε τέσσερις τόπους όπου είναι εγκατεστημένοι οι αναστενάρηδες. Τα μέρη αυτά είναι ο Λαγκαδάς, η Μελίκη Βερροίας, η Μαυρολεύκη Δράμας και η Αγία Ελένη Σερρών.Τα αναστενάρια τελούνται κάθε χρόνο, στις 21 Μαΐου, γιορτή των Αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης, ενώ η προετοιμασία ξεκινά λίγες μέρες νωρίτερα και είναι λίγο πολύ γνωστά σε όλο τον κόσμο ειδικά λόγω της ακαΐας των συμμετεχόντων κατά την πυροβασία. Τα αναστενάρια δεν είναι όμως μόνο αυτό, είναι κάτι πολύ παραπάνω. Ο Γιώργος Μελίκης δημοσιογράφος ιστορικός, λαογράφος, αναστενάρης και ο ίδιος σχεδόν 50 χρόνια μιλάει για το αρχαίο αυτό τελετουργικό.

Ένας απλός υπάλληλος videoclub

του Γιώργου Τσιτιρίδη

Το πρώτο ποιητικό βιβλίο με το οποίο μας συστήθηκε ο Τέλλος Φίλης "Η αποσιωπητική ηλικία" από τις εκδόσεις BIBLIOTHEQUE κατάφερε να γνωρίσει επιτυχία και να γίνει αγαπητό παρ΄ όλο που δεν είχε την δυνατότητα ευρείας διανομής και διαφήμισης. Ένα χρόνο μετά η δεύτερη ποιητική προσπάθεια του έχει τον τίτλο «Ένας απλός υπάλληλος videoclub» και κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Eντευκτήριο του Γιώργου Κορδομενίδη.

Το τελευταίο απομεινάρι μιας κραταιάς αίρεσης

Λέξεις-εικόνες: Γιώργος Τσιτιρίδης

Ναός Πέτρου και Παύλου και νεκροταφεία Βογόμιλων.- Ένα σύμπλεγμα οθωμανικής ορθόδοξης και μεσαιωνικής λατρείας μόλις 30 χλμ μακριά από την Θεσσαλονίκη.

Σε περίπου 30 χλμ απόσταση από την Θεσσαλονίκη υπάρχει ένα πολύ καλά κρυμμένο μυστικό που παρά τις επανειλημμένες προσπάθειες για την καταστροφή του και παρά την αδιαφορία των τοπικών αρχών για την ανάδειξή του επέζησε και είναι εδώ για να μας θυμίζει κάτι από την ιστορία μας.

17 χρόνια μετά την Άκρη της πόλης

Του Γ.Τσιτιρίδη

Μια από τις αγαπημένες μου ταινίες των 90ς και σίγουρα μια από τις σημαντικότερες του Ελληνικού κινηματογράφου είναι η ταινία «Από τη άκρη της πόλης» του Κωνσταντίνου Γιάνναρη ο οποίος ως νεοφερμένος και πολλά υποσχόμενος σκηνοθέτης που ζούσε στο Λονδίνο καταφέρνει μ αυτήν και όλες τις επόμενες ταινίες του να αποτυπώσει και να περιγράψει την σύγχρονη  ελληνική πραγματικότητα ανοίγοντας τον δρόμο γι αυτό που σήμερα ονομάζουμε «νέος ελληνικός κινηματογράφος» . Στην «Άκρη της πόλης» ο Γιάνναρης  μας συστήνει έναν ερασιτέχνη τότε  ηθοποιό τον  Στάθη Παπαδόπουλο ο οποίος έμελε να  παίξει σε όλες τις επόμενες ταινίες του. Πριν από μερικούς μήνες  έβλεπα  μια από αυτές τις ταινίες και  αναρωτήθηκα που να βρίσκεται και τι να κάνει αυτός ο αγαπημένος μου ηθοποιός των 90ς. Δοκίμασα να πατήσω το όνομα του στο facebook και τον βρήκα. Ο Στάθης ζει πλέον μόνιμα στο Βερολίνο  είναι  παντρεμένος και έχει έναν γιό. Είναι  ένα παιδί με πάρα πολύ χιούμορ που του αρέσει να περνάει καλά και να απολαμβάνει την ζωή.  Ακόμα και τα  μικρά βίντεο που κάνει για το fb  δείχνουν ότι είναι γεννημένος ηθοποιός και αιώνιος έφηβος. Χωρίς δεύτερη σκέψη του ζήτησα να μου μιλήσει και να κάνουμε μια συνέντευξη  Τον αφήνω να κάνει την εισαγωγή

Πασάκα μου...

του Γιώργου Τσιτιρίδη

Από πλανόδιος κουλουρτζής γωνία Συγγρού με Εγνατία και μετά από 5 περιπετειώδεις και δύσκολους μήνες ο αγαπημένος σε όλους Ανέστης επιστρέφει αυτή την φορά στην καρδιά της Βαλαωρίτου με το δικό του μαγαζί, οργανωμένο με το δικό του μοναδικό τρόπο.

Στο παλαιότερο καφενείο της πόλης

Λέξεις-εικόνες: Γιώργος Τσιτιρίδης

Αν πάρεις την λεωφορειακή γραμμή 26, μετά την Πλατεία Δημοκρατίας η αναγγελία της επόμενης στάσης που θα ακούσεις λέγεται Καφαντάρι, ονομασία που έχει και η ευρύτερη περιοχή. Το όνομα της το πήρε από τον Καφαντάρη που είχε το ομώνυμο καφενείο επί της Αγ. Δημητρίου με Αρκαδιουπόλεως, το οποίο λειτουργεί μέχρι και σήμερα και είναι το παλαιότερο καφενείο της πόλης.

Οι ζωές των άλλων: Η Σοφία-Αφροδίτη που την έλεγαν Μίχο

του Γιώργου Τσιτιρίδη

Από το Τόκιο στην Αμερική και από κει στη Σέρρες. Η Miho Hirano αφού περιπλανήθηκε ανά τον κόσμο ερωτεύτηκε και ακολούθησε τον Απόστολο στην Ελλάδα. Βαφτίστηκε Σοφία –Αφροδίτη και της αρέσει πολύ η Ελλάδα. Γνωριστήκαμε σε ένα κοινό μας ταξίδι στο λεωφορείο προς Βουκουρέστι.

Ποιος θυμάται τον Πράσινο Μύλο;

του Γιώργου Τσιτιρίδη

Ένα από τα πιο γνωστά και πολυτραγουδισμένα άσματα του ρεμπέτικου μιλάει για μια ταβέρνα της Θεσσαλονίκης άγνωστη για τους περισσότερους η οποία κρύβει πολλές ενδιαφέρουσες ιστορίες.