Από μικρό παιδί κάτι με
γοήτευε κάθε φορά που περνούσαμε από το Βαρδάρη και αντίκριζα από μακριά τον
κινηματογράφο Λαικον. Αργότερα έγινε και για μένα ένας ναός λατρείας και
ηδονής. Από την 1960 που πρωτολειτούργησε έχει γνωρίσει δόξες έρωτες, πάθη . Όλοι έχουν περάσει από το
Λαικό γιατί όλοι έχουν περάσει από το Βαρδάρι.
Ο Νίκος Σταμούλης που
βρίσκεται στο ταμείο του κινηματογράφου από το 1990 μας μιλάει για την ιστορία
του τελευταίου λαϊκού κινηματογράφου που έχει απομείνει στην πόλη μας και για
ένα είδος μαζικής διασκέδασης που προσπαθεί με δυσκολία να επιβιώσει μετά την
επέλαση αρχικά του βίντεο και στην
συνέχεια του dvd και
του internet.
Του Γ.Τσιτιριδης
Φωτογραφίες Γ.Στριφτάρης
(striftaris.com)